ATA BİNMEK GİBİDİR SENARYO YAZMAK

 

 

Ata binmenin ilk kuralı bineceğiniz atı sevmenizdir.

Bu yeterli değildir tabii aynı şekilde atın da sizi sevmesi gerek.

Yani atla aranızda duygusal bir bağ ve karşılıklı güven ilişkisi kurulmalıdır.

Eğer at sizi sevmediyse, içinizdeki kötülüğü hissettiyse hemen üstünden atabilir, tarihte bunun örneklerini gördük.

Diyelim yola çıktınız, bir süre sonra at size olan güvenini yitirdi, huysuzlanır, biraz acemiyseniz kontrolünüzü kaybedersiniz.

Siz atı istediğiniz yere götüreceğinize at sizi istediği yere götürmeye başlar.

Belki de sonunda bir uçurumdan aşağı atar.

Senaryolar da aslında canlı organizmalardır, onun da duyguları vardır, tabii bu senaryo yazarının ilk başta onun içine ruh üflemesiyle başlar.

Bundan sonra senarist ve senaryo arasında güzel bir aşk ilişkisi başlar.

Senarist en baştan senaryosunu sevmediyse yolun sonu hüsrandır.

Özellikle günümüzün uzayıp giden anomali dizilerinde sık rastladığımız bir durumdur, senarist kaçınılmaz olarak kontrolü kaybedince senaryo senaristi istediği yere sürüklemeye başlar.

Öncelikle şunun adını koyalım.

Senarist bir sanatçı mıdır?

Aslında sanatçılık bir meslek değildir.

Sanatçılık bir niteliktir.

Akıllı olmak, güzel olmak, yakışıklı olmak, yetenekli olmak gibi.

“Ben çok akıllıyım” demekle “Ben sanatçıyım” demek aynı tuhaflıktır.

Meslek olan, yazarlık, senaristlik, oyunculuk, yönetmenlik, müzisyenlik, heykeltraşlık, şarkıcılık gibi zanaatlardır.  

Eğer ürettiğiniz işe kendinizden bir parça koyabiliyorsanız, o iş sizi yansıtıyorsa işte o zaman sanatçı oluyorsunuz.

Ama bunun için önce zanaatçı olunmalı.

Avrupa Senaristler Birliğinin ilk maddesi “Önce Senaryo Vardır” şeklindedir.

Ortada yönetmen, oyuncu, kameraman hatta yapımcı yokken senarist vardır, boş kâğıda kafasındakileri döküp ruhunu üfler.

Bir sinema filminde senarist biraz rahattır, senaryosuna son halini verdiğinden emin olunca yapımcıya çekilmesi için teslim eder.

Ama dizilerde özellikle bizim dizilerde bu pek mümkün değil.

Aslında bu işin ideali dizilerde de ciddi bir senaryo süreci olması gerek, senarist veya senaristler uzun süre kapanıp bir sezonun senaryolarını tamamlamalıdır.

Elbette bunun için de bir bütçe ayrılmalıdır.

Bizde bu pek alışılmış bir şey değildir, ana hatlarıyla en fazla 5-6 bölümlük bir proje hazırlanıp sunulur.

Amaç bir an önce yayına girip para kazanmaktır.

Süreleri üç saati geçen dizilerde öyküyü devam ettirmek olası değildir, sürücünün atın kontrolünü kaybetmesi kaçınılmazdır.

Bir süre sonra sürücü attan at da sürücüden nefret etmeye başlar.

Bir işkence haline gelmiştir senarist “Lanet olsun nereden bulaşım buna” diyerek klavyenin tuşlarına dokunur, senaryonuz da yazarının beceriksizliğine söylenir.

Böyle bir durumda Shakespeare gelse çuvallar.

Hadi bakalım sıkıysa Hamlet’e 2.sezon yaz !

Macbeth’in cadılarını getirirsin, kazan kaynatırlar ilk sezonda ölenler zombi olarak gelir, olay kaldığı yerden devam eder.

Dizin başındaki iyi karakter bir anda kötüye psikopat olan da meleğe evriliyor.

Sıkı dram olarak başlayan iş absürt komediye dönüşüyor.

Elbette bu durumda o rolü oynayan oyuncunun da kimyası bozuluyor, başlangıçta hesap edemediği bu durum önüne geldiğinde geri çevirme hakkı yok; oymamam diyemez çünkü o hafta kanal yayın için senden iş bekliyor.

İşin sonunda külliyetli bir tazminat söz konusu.

Senaryo senaristini keyfine göre sürüklemeye başlamıştır artık.

Belki de at sürücüsünü çoktan sırtından atmış kendi başına gitmektedir.

Yerde yatan zavallı sürücü de hâlâ kendini atın üstünde sanmaktadır.

Son zamanlarda dizilerde yaşanan rezilliklerin, saçmalıkların en büyük nedeni bu kontrolsüzlüktür.

İzlenme oranlarının arttırma telaşı içinde provoke edici, manipülasyon yapan, libido gıdıklayan, gizli kalmış şiddet duygularını körükleyen, olumsuzlukları doğallaştıran işler ortaya çıkar.  

Başarılı bir işte başarı tüm ekibe kötü işte ise tek suç senariste yüklenir.

Bir yerde doğrudur aslında, dedik ya “Önce senaryo vardır.”

Bir sinemacının dediği gibi “İyi bir senaryodan kötü bir film çıkabilir ama kötü bir senaryodan iyi bir iş çıkması olanaksızdır.”

Neticede senaristin sorumluluğu büyüktür.

Ata binmeye benzer senaryo yazmak, dizginleri sıkı tutup kontrolü yitirmemek gerek.

Atay Sözer

EŞEKLİ YAZI

“Eşek hoşaftan (hoş ab) ne anlar, suyunu içer tanesini bırakır…”

Bazı yanlış olduğunu düşündükleri her hatayı anında düzelten Türkçe guruları bu söz yanlıştır, doğrusu “Eşek hoş laftan ne anlar” olacak deseler de bu; o muhteremlerin atasözünün sadece ilk bölümünü alıp devamını bilmediklerini gösterir…

Tabii ki eşekler hoşaftan anlamaz, ama hoş laftan neden anlamasın?

Onlara güzel, hoş sözlerle yaklaşırsanız bunu hissederler, bal gibi de anlarlar.

Girizgahı yaptık: Konumuz eşek.

Neyzen Tevfik’e rakının kötülüğünü anlatıp içmekten vazgeçirmeye çalışan imam bir örnek verir.

Bir eşeğin önüne bir kova su bir kova da rakı koy gider hangisini içer.

“Suyu içer…”

“Hah tamam eşek bile gidip suyu içiyor peki neden?”

“Eşekliğinden!”

 Bu “eşek” metaforu her durumda imdada yetişip durumu kurtarır.

2.Dünya Savaşı, Hitler’in en azgın dönemi, bizimkiler savaşa girmemek için kırk takla atıyor.

Bir yandan Hitler bir yandan İngilizler zorluyor bizimkiler de iki tarafı da idare ediyor.

En ufak bir falsoda savaşa gireriz.

Basına sansür var, özellikle Hitler delisini daha da dellendirecek haberler yasak.

O sırada Türkiye’de yayın yapan Amerika’nın Sesi radyosu gerilimi azaltmak için Charlie Chaplin’le bir söyleşi yapıyor. Tabii Chaplin’i sadece komik olarak algıladıklarından başlarına geleceğin farkında değiller.

Chaplin Türk dinleyicilerine bir Nasrettin Hoc’nın aşina olduğumuz fıkrasıyla sesleniyor.

Komşusu gelip Hoca’dan eşeğini ödünç ister.

Hoca herifi başından savmak için “Eşek yok” der.

Bu sırada içeriden eşeğin anırtısı gelir.

“Ulan sesi geliyor, ben buradayım diyor…”

“Sen bana mı inanıyorsun yoksa eşeğe mi?”

Fıkra bitince Chaplin yorumunu yapar.

“Dünyadaki şu anki sorun da bu, eşeklere mi yoksa insanlara mı inanacağız?”

Röportaj yayınlanınca kıyamet kopar, Hitler’in bundan haberi olup olmadığı belli değil ama yayınlayan kişiler epey bir fırça yer.

Hoca ve eşeği bu konularda açık ara önde.

O komşu gene gelip eşeği istemiş.

“Eşeğe sordum seni istemedi, şimdi benim sırtıma yük vurup belimi kıracak sonra da senin anana sövecek dedi. Yani yok sana eşek.”

Eşekten düşünce “zaten iniyordum” diye bozuntuya vermez.

Huysuz eşeğini pazarda satışa çıkartır, eşek kimini ısırır, kimini çifteler.

“Ulan ne getirdin, bunu kim alır?” diye söylenirler.

“Aslında satmaya değil bundan ne çektiğimi görün diye getirdim” der.

Elin kaybolan eşeğini türkü söyleyerek arar.

Ama kendi kayıp eşeğini de aynı şekilde aynı türküyü söyleyerek arar.

Niye, diye sorarlar.

“Umudum şu dağın ardında orada da bulamazsanız görün bendeki feryadı” der.

Sanıyorum son bir umut kaldı orada da fos çıkarsa feryat yakındır.

Bazen de eşeğini kaybettiğine şükreder:

“İyi ki kaybolduğu zaman üzeninde değildim” diye teselli eder kendini.

Eşeğini bulunca da çok ama çok mutlu olur, büyük bir kazanç bulmuşçasına bayram eder.

Fakirlikten eşeğine yem veremez eşek gitti gidiyor.

Bizimki başında ona güç veriyor.

“Ölme eşeğim ölme, bahar gelecek, yoncalar bitecek senin de karnın doyacak…”

Zaman zaman eşeğine ters biner.

Neden diye sorulduğunda yanıt manidardır.

“Eşekle aynı yöne gittiğini görmemek için.”

Tahmin ediyor herhalde başına gelecekleri malını biliyor tabii.

Eşek azıp da koşturmaya başlar, Hoca zor duruyor üstünde.

Görenler seslenirler.

“Hocam bu gidiş nereye böyle?”

“Vallahi bilmiyorum eşek nereye götürürse oraya artık!”

Bu fıkralar iskambil jokeri gibidir nereye sokarsanız oraya uyar…

Kimsenin üstüne alınmasına gerek yok, eşeğin aklına karpuz kabuğu düşmesin.

Sahi yahu, bu gidiş nereye böyle?

 

                                                                                           Atay Sözer

Atay Sözer Portreler

 

Cem Kenan Öngü

Köksal Çiftçi

McCarthy’nin Kazanı

1950’lerenin Amerika’sı televizyon siyah beyaz ve tek kanallı.

Milletin yeni çıkmış bir müzik türünü anlamaya çalışıyor:

“Bu Rock’n roll nasıl bir şeydir?” diye yoruyor, dolayısıyla ortadaki soğuk savaşın pek farkında değil.

İşte bu ortamda Senatör McCarthy önüne geleni alıp sorguluyordu.

“Komünist misin değil misin?” diye.

Ne yanıt verdiğin önemli değildi, öğle yemeğinde Rus salatası yemişsen veya elbisenin bir kenarında kırmızı renk varsa yanmıştın.

Bu dönemin en önemli kişileri de yargılananlardan çok muhbir vatandaşlarıydı.

“Komünist arkadaşını ihbar et bu işten sıyır…” denince ihbarlar geldikçe gelmeye başladı.

“Ben şahidim Dostoyevski okuyordu, o yazar her ne kadar Sovyet döneminde yaşamadıysa da neticede Rus işte…”

“Yemeği hep sol eliyle yiyordu, doğuştan solaktı yani.”

“Evindeki mobilyalar rustikti bizzat gördüm şahidim.”

“Bir kere lokantada yemek yerken gördüm o bölgede de Sovyet elçiliği de bulunuyordu…”

“Bana bir kere puro ikram etmişti, Küba’nın da puroları meşhurdur malum…”

“Bir kere elinde şemsiyeyle gördüm, şemsiye yağmurda kullanılır, yağmur da komünist ihtilal anlamına geliyormuş, kesinlikte komünizm propagandası yapıyordu…”

Oyuncular, yazarlar, yönetmenler birer birer sorgulanıp, işsiz kalıp, ülkeyi terk etmek zorunda kalıyorlardı.

Hepsi kara listedeydi.

Muhbirler de iyice profesyonelleşmiş “Her türlü hizmet için devletin kullanımına uygundur, rahatlıkla arkadaşını satabilecek karakterdedir” yazılı kartvizitler bastırmışlardır.

O sırada Arthur Miller olan biteni dehşetle izliyor ve “Bu kadar saçma bir durum ancak bir cadı avına benzetilebilir!” diyor.

Ve oturup ünlü oyunu Cadı Kazanı’nı yazıyor.

Ama bu defa olay Salem’de geçiyor.

1600’lerde… Cadılar var, orada da sorguçlar bu kez cadıları bulup yakmak için sorguluyor.

Tabii tahmin ettiğiniz gibi o cadılar, aslında 1950’lerin aydınları.

Orada da insanlar paçayı kurtarmak için en yakın arkadaşlarını “Ben biliyorum o cadıdır cadı!” diyerek ihbar etmeye başlıyor.

Yani Miller inceden laf sokuyor:

“Cadı cadı diye bağırıyorsunuz ama ateşe attığınız şey aslında özgür düşüncedir.”

McCarthy büyük ihtimalle “Arthur da kesin komünisttir” demiştir.

Cadılar gerçekten var mı yok mu orası tam bilinmez, net bir kanıtı yok; cadılığın nasıl bir şey olduğu konusu da yoruma açıktır.

Ama cadı avcılarının ve cadı muhbirlerinin varlığı her dönemde, her yerde olduğu tartışmasız biçimde bellidir.

Cadı kazanları da bütün coğrafyalarda fokur fokur kaynamaktadır…

Trump, Vasiliy Petrovich’i Kovdu

 

Vasiliy Petrovich, Beyaz Saray ziyaretinden karizması fena halde zedelenmiş şekilde döndü.

Dönüşü muhteşem olan Trump önüne gelene kafa göz dalmaya, beğendiği her yere çökmeye başladı. Emlakçılıktan gelmesinden dolayı bir mesleki çarpıklık oluştuğundan Grönland’ı da Gazze’yi de alıp orayı arsa olarak değerlendirme niyetinde.

            Beyaz Saray’a gelen Ukrayna devlet başkanı Vasiliy Petrovich’e de hademe muamelesi yaparak fena azarladı.

            “Bana bak akıllı ol, benim verdiğim paralarla ayakta duruyorsun ben olmasam sen bir hiçsin; ben adamı bitiririm, bir sözümle silerim. Bak inanmıyorsun Erdoğan’a sor o ne kadar akıllı oldu; haydi şimdi naşla, akıllandığında gel, o zaman bakarız” diyerek kapıyı gösterdi.

            Neye uğradığını şaşıran Vasiliy Petrovich şaşkın ve kırgın bir şekilde aracına binerek orayı terk etti.

            Şimdi “Bu Vasiliy Petrovich de kim?” diyeceksiniz, anlatalım.

            Efendim Ukrayna televizyonunda oynayan “Halkın Hizmetkarı” adılı komedi dizisinin kurgusal karakteridir.

            Vasiliy Petrovich lisede bir edebiyat öğretmenidir; sık sık ülkede işlerin iyi gitmediği konusunda konuşmakta, öneriler getirmektedir.

            “Bu düzen tamamen değişmeli, ülke sosyal bir hukuk devleti olmalı, eğitim ve sağlık hizmetleri ücretsiz olmalı, eşit vatandaşlık ilkesi olmalı, ne ezen ne ezilen, insanca hakça bir düzen olmalı” türünden yaptığı konuşmalar bir öğrencisi tarafından gizlice kaydedilip sosyal medyada paylaşılır ve bir anda viral olur.

            Herkes bu adamı konuşmaktadır artık, bir halk kahramanı olmuştur bir anda.

            Bu arada ülkede seçimler yaklaşmaktadır kurgusal “Halkın Hizmetkarı” partisinin yöneticileri gelip Petrovich’e başkan adaylığı teklif ederler. Önce biraz çekinse de kabul eder ve Petrovich Ukrayna’nın başkanı seçilir.

            Son derece başarılı sevilen bir başkan olur, evinden işine bisikletiyle gider, herkese eşik davranır, herkes halinden memnundur.

            Bu güzel dizide Petrovich’i  Volodimir Zelenski adındaki komedyen çok başarılı bir şekilde canlandırır.

            Buraya kadar pek bir sorun yok, böyle diziler dünyanın her yerinde çekilebiliyor.

            Dizinin yayınlandığı kanalın oligark, faşist patronları bir parti kurmayla karar verirler partinin adı “Halkın Hizmetkarı” olacaktır, yani kurgusal parti bir anda gerçeğe dönüşür.

            Başlangıçta bunu telif hakları açısından yaptıklarını söylerler, yani uyanıkların bizim dizi üzerinden parti kurup çıkar sağlamasın diye isim hakkını aldık, dediler.

            Ancak seçim yaklaştığında Petrovitch’i oynayan Zelenski aday gösterilir.

            Kurguyla gerçeğin ayrımında zorluk yaşayanlar dünyanın her yerinde ezici bir çoğunlukta olduğundan Zelenski ezici bir çoğunlukla başkan olur.

            Elbette Zelenenski’nin oynadığı rol karakterleri dışında özelinde nasıl biri olduğu, ideolojisi, karakteri, fikirleri konusunda hiçbir fikri olmayan seçmen oyunu çok iyi tanıdığı, sevdiği Petrovich karakterine vermiştir aslında.

            Aslında Ukrayna başkanı Vasiliy Petrovich’tir.

            O Petrovitch Amerika’nın gazına gelip Rusya’ya savaş açıp ülkesini heba etmiştir. Amerika da her zaman olduğu gibi kullandıklarını sonunda bir mendil gibi buruşturup atma geleneğini devam ettirmiştir., bu mendilin de kullanımı bitmiştir artık.

            Trump’ı fazla gözde büyütmemek gerek asında ona Elon Musk’ın dört yaşındaki veledi bile posta koyabiliyor.

            Zelenskiy’nin en büyük talihsizliği Trump’dan fırça yerken yanında Petrovich  rolünü canlandırdığı senaryoları yazan senaristin olmamasıdır.

Eğer olsaydı sıkardı biraz Trump’un öyle davranması. Kahraman Petrovich o Trump’u tutar buruşturup klozete atıp sifonu çekerdi. İşte iyi senaryonun önemi de burada ortaya çıkıyor.

            Bu arada aklıma şu geldi, eğer bizim başkanımız da oraya giderse, o Trump gaflete düşüp bizimkine de öyle davranmaya kalkarsa ne olur?

Buyurun size bir senaryo çözümlemesi, acaba nasıl bir tepki gösterir, o Trump’ı ne hallere sokar? Bu tamamen senaristin hayal gücüne bağlı.

Ama zaten bizimki kurgusal değil gerçek karakter… Yoksa değil miydi? Acaba ona da rol yazan senaristler var mı? 

Yok artık daha neler, o kadar paranoyak olmaya da gerek yok, ama insanlar kurguyla gerçeğin ayrımında olmalı artık.

BİR TAŞLA ÜÇ KUŞ

.

 

Kuş avlamak öncelikle çok kötü bir şeydir onu bir kenara koyalım.

Ama bu işi yapanlar işlerinde o kadar ustalaşırlar ki attıkları taşla birden fazla kuşu vurabilecek hale geldiler.

 Ünlü oyuncu menajerinin gözaltı kararını duyunca yeni bir kuş avının başladığını anladık.

Bu tür gözaltılarda süreci ezberledik artık, iş ilk gözaltı gerekçesinden çok farklı yerlere evrilip tutuklamaya dönüyor.

Menajerin gözaltı sürecinde de aynı oyun var.

Bir kere burada birinci kuş, gündemi değiştirmek.

Enflasyon, deli fiyatlar, yangın aymazlığı gibi olayları perdelemek, insanlara konuşacak çok farklı bir gündem sunmak.

Kuşkusuz birçok kişiye magazin aleminin kişilerinin adliye maceraları epey cazip gelecektir.

İkinci kuş, ne zamandır düşündükleri Tv dizilerine çekilecek bir operasyon.

Muktedir şahıs sık sık yaptığı konuşmalarda, kesintisiz iktidarlarında hâlâ sosyal ve kültürel iktidar olma konusunda sıkıntıları olduğunu vurguluyor ve özellikle Tv dizileriyle ilgili şikayetlerini söylüyordu.

Tv dizileri deyince es geçmemek gerek, en fazla para getiren ihraç ürünlerimiz arasında bu diziler geliyor.

Paranın olduğu her alanda oldukları gibi burada da bu muhteremleri görmemek şaşırtıcı olurdu doğrusu.

Buradan gelecek paranın yandaş kasalara aktarılması epey hoş olurdu.

Operasyon düğmesine tanınan sevilen oyuncuları kendi uhdesinde toplayan yapımcıyla başlamak akılcı olacaktı.

Bu arada “Oyuncunun mu menajeri olmalıdır yoksa menajerin mi oyuncuları olmalıdır?” konusu önemlidir ama ayrı bir yazının konusudur.

Önce rekabet kurulu menajer ajanslarının bir tekelleşme içinde olduğu konusunu didiklemeye başladı. Ki burada da haksız sayılmazdı, piyasanın işleri belli oyuncular etrafında dönüyor, sistemin içine başkalarının girmesi zorlaşıyordu.

Filmlerin oyuncu seçimini yapan kişilerle menajerlerin aynı kişi olması da ciddi bir sorun yaratıyordu.

Böylece sektörün bu durumdan mağdur olanlarından destek alınıyordu.

Tam bunlara odaklanırken araya bir de alakasız magazin haberi sokuşturuldu.

Güzel oyuncu hanımla, erkek şarkıcı arasında sahte bir aşk varmış algısı yaratıldı. İşin içine LGBT sosu da bulaştırıldı, güya bir iş adamı bu ilişki imajı için menajere yüklü bir ödeme yapmış; burada da menajer hakkında bir muhabbet simsarı diğer kişi için de sermayesi algısı yaratılıyor.

Böylece de kamuoyundaki itibar zedeleme işlemi başarıyla bitiyor.

Tabii burada etik açıdan değerlendirilecek sorunların yargıda pek de bir karşılığı olmuyor. Şeriat hükümleri henüz uygulanamadığı için insanları bu nedenlerle içeri alamazsın.

Önceki örneklerde olduğu gibi bambaşka bir gerekçe bulmak gerek, o gerekçe bulununca tekelleşme konusu güme gidecek ama olsun, çünkü dizi sektöründeki el değiştirme operasyonu başarılı olursa o “tekel” konusu mübareklere lazım.

Bundan sonra sıra üçüncü kuşa geliyor: Gezi’nin intikamı…

Kendiliğinden gelişen, en barışçıl hareketlerden biri olan Gezi direnişi yönetenlerde ciddi bir travma yaratmış ve bunu hiç unutmamıştı.

Sosyal medyada 13 yıl önce Gezi direnişi sırasında atılan mesajlar tekrar gündeme gelince işin rengi belirlenmeye başladı.

Şu an tutuklu olan ağır cezalara çarptırılan kişilerde olduğu gibi, devleti yıkmak, hükümeti devirmeye çalışmak suçlarından dava açılıyor.

Seri tutuklamalar gelebilir mi?  

Dilerim tutuklamalar değil akıl, mantık galip gelir.

Çünkü başta da söylendiği gibi, kuş avlamak çok kötü bir şeydir

Ressam Oldum Netekim

 

TAKILAR TAKILIRKEN

 

BDK yani “Bilmem Neleri Denetleme Kurulu” başkanı Haşmet Bey büyük kızını evlendiriyordu dolayısıyla düğün dernek kurulması şart olmuştu.

Ama hazır düğün yapılırken aradan çıksın diye oğlunun sünnetini de sıkıştırmıştı.

Hoş oğlan 20 yaşındaydı ama çükü fakirlik günlerinde mahallerin çocuklarıyla toplu olarak kesildiğinden o zaman düğün olamamıştı. Sonradan yürü ya kulum dönemine gelindiğinde bu düğünün vakti de gelmiş oluyordu.

Ancak kırk gün kırk gece sürecek bir düğün hem katılanların zamanını alacağından hem de bu ekonomik koşullarda israf olacağından öyle yemekti, müzikti gibi gereksiz etkinliklerden vazgeçilecekti elbette “itibardan tasarruf olmaz” da bir yere kadardı.

Sadece takı töreni yapılacaktı.

Bu yüzden davetiye son derece sadeydi.

KIZIMIN NİKAHI OĞLUMUN SÜNNETİ İÇİN DÜZENLEDİĞİM TAKI TÖRENİNE HEPİNİZİ BEKLİYORUM DAVETLİ ÇOK OLACAĞINDAN BEKLEME YAPILMAMASI TAKANIN TAKACAĞINI TAKTIKTAN SONRA İKİLEMESİ ÖNEMLE DUYRULUR

BABALARI HAŞMET

Tabii çocukların adına hiç gerek yoktu önemli olan babanı adıydı.

Bu çifte düğüne tabii ki onun denetlemekle görevli olduğu memleketin bütün ileri gelen bilmem neleri davet edilmişti.

Bilmem neleri bir telaş almıştı, davete icabet etmemek gibi bir durum söz konusu değildi.

Bilmem nelerin yönetim kurullarında hararetli tartışmalar vardı.

Ne takacağız?

Nasıl takacağız?

Bu arada başka bilmem nelerin de ne taktığı önemliydi elbette.

Eğer bir bilmem ne, öteki bilmem neden pahalı bir şey takarsa o bilmem ne için ciddi bir prestij kaybı olacaktı ve bunu hesabı da bir sonraki denetimde sorulabilirdi.

Takı töreni sırasında cazgırın “Bu bilmem neden geline bir adet bilezik…” diye haykırması büyük bir faciaya neden olabilirdi.

Üstelik iki çocuk olduğu için iki ayrı takı takılacaktı.

Takıların eş değer olması önemliydi, yoksa iki kardeşten biri gönül koyabilirdi.

Beriki bilmem neneye öteki bilmemenin geline pırlanta kolye oğlana da Roleks saat takacağı istihbaratı gelmesi hesapları karıştırmıştı oysa onlar burma bilezik, beşi birlikle falan geçiştirmeyi planlıyorlardı.

 Bu yüzden bir bilmem ne bir bilmem neye beri gel bre bilme nne birbirimizin ne taktığını bilelim demiş.

Uzun süredir rekabet halindeki bilmem neler tarihlerinde ilk kez bir araya gelerek uzlaşmışlar ve aralarında centilmenlik anlaşması yaparak birbirlerinin takısının altında kalmamayı garantilemişler.

Takı töreni hiçbir işe yaramadıysa en azından bilme nelere centilmenliği öğretmişti.

Törende çok uzun bir kuyruk oluşmuş takan takacağını taktıktan sonra oradan uzaklaşmış.

Bu işten en karlı çıkan kuşkusuz takıları taktıranlar olmuş.

Takı takan bilmem neler için de fazla bir zarar olmamış aslında.

Buradaki zararı karşılamak için onlar da vatandaşa takı töreni düzenlemişler.

Bu yüzden vatandaşlar son günlerde bir davetiye almaya başlamış.

SAYIN VATANDAŞ, HAZIRLADIĞIMIZ TAKIYI TAKABİLMEMİZ İÇİN SİZİ TAKI TÖRENİMİZE BEKLİYORUZ.

 

Ne çok ölmüşüz

 

İNATÇI

 

Jules Verne çağının en özgün yazarlarından biridir; geniş bir hayal gücü, ince bir mizah ve hayran olunası öngörüleriyle bilinir. Aya gidenler, yer altına inenler, nükleer denizaltılar onun kitaplarında masal gibi anlatılmıştır. Girdiği bahis sonucu dünyayı 80 günde gezerken heyecanlı maceralar yaşayanların öyküsünü duymayan yoktur sanırım.

Jules Verne’nin bizde nedense pek bilinmeyen ama kahramanı Türk olan ve Türkiye’de geçen çok keyifli bir romanı vardır.

İnatçı Keraban (Kéraban le Têtu) 1883 yılında yazılmış.

Olay 2.Mahmut dönemi İstanbul’unda başlar.

Ana karakterin adını Keraban koymuş, aslında pek bir anlamı yok, belli ki rastgele bir isim sallamış zaten önemli olan da isim değil öykünün gelişimi.

Jules Verne’nin Türkiye’ye gelmiş olduğuyla ilgili bir bilgi yok, masa başında yazmış belli ki. Ama iyi araştırmış, bölgenin haritasına hâkim.

Keraban çok zengin bir tüccar, ama takıntılı bir tip, inatçı, kafasına uymayan bir şeyi yaptırmanız olası değil.

Keraban’ın işyeri Tophane’de evi de boğazın karşı yakasında Üsküdar’da.

Her gün kayıkla gidip geliyor.

Günün birinde evine gitmek üzereyken memurlar yolunu kesiyor.

O gün bir karar çıkmış ve boğazın bir yakasından öte yana geçmeye vergi konmuş.

10 para karşıya geçme vergisi!

Şimdi gel de Jules’in öngörüsüne hayran olma.

“Vermem” diye tutturuyor.

“Vermezsen evine gidemezsin”, diyorlar.

Bizimkinin inadı tutuyor ve biraz yolu uzatsa da evine geçmek için kendine bir rota çiziyor.

Atlı arabasıyla Trakya’ya doğru gidiyor oradan Balkanlar, Gürcistan, Ukrayna, Rusya üzerinden Karadeniz kıyısını takip edip Anadolu’ya iniyor Trabzon’dan devam edip Üsküdar’a ulaşıyor.

Keyifli bir macera romanı aslında ama bizim okuyucun ilk dikkatini çeken başlangıçtaki o “Boğazı geçme vergisi” kuşkusuz ve o vergiye karşı bir vatandaşın protestosu.

Aklıma hemen köprü ve otoyol ücretlerine yapılan zamlar geliyor hepiniz gibi.

Aslında boğazın öte yakasına geçmek için Karadeniz’i dolaşmak fena fikir sayılmaz. Orada şimdi Rusya Ukrayna savaşı olması biraz sıkıntı olsa da kafasının tası atmış biri için bu da aşılmayacak bir durum değil.

 

Tabii Keraban Efendi günümüzde yaşasaydı “O parayı beşli çeteye yedirmemem arkadaş!” diyerek bu yolculuğu kesinlikle yinelerdi.

Hele hele Çanakkale köprüsünde uygularsa epey keyifli olurdu, tabii akaryakıt fiyatlarını protesto için de bu yolculuk kesinlikle o zamanki yöntemle at arabasıyla yapardı.

Ancak bu durumda başka bir sorun daha çıkıyor.

O zaman 2.Mahmut’un aklına gelmeyen cinlik şimdikilerin aklına gelmiş, sadece geçenden değil geçmeyenden de para alındığı için Keraban Efendi’nin cebinden gene para çıkacaktı ve belki de bundan hiç haberi olmayacaktı.

Ama dünya Sultan Mahmutlara da kalmadı malumunuz.

Sonuçta bu kararlı inat; beşli, altılı çeteleri yollayıp sorunu kökten çözecektir illa ki…

KUŞATMA ALTINDA

 

Konstantinapol henüz İstanbul, Sultan Mehmet de Fatih olmamıştı.

Surlar kuşatma altındaydı, Mehmet her an içeri girebilirdi.

Kapılar tutulduğu için şehre erzak girişi olmuyordu.

Dolayısıyla içeride açlık vardı.

Kuşatmadan sonraki olası işgal prosedürü belliydi, ilk üç gün yağma serbestti.

Yeniçeriler istedikleri şeyleri istedikleri kadar alabilecekti, tacizler tecavüzler de buna dahildi.

Zaten yeniçerinin tek gelir kaynağı kuşatma sonrasındaki bu üç günlük getiriydi.

Surların dışında olanları tarih kitaplarından okuya okuya artık ezberledik.

Surların içinde olanlar ise ilgi alanımızın epey dışındadır, oysa duruma şöyle bir bakarsak hiç de yabancısı olmadığımız insan davranışlarıyla karşılaşırız.

Çok ama çok ciddi sorunlarla yoğunlaşmışlardı o sırada.

“Osmanlı gelip de malımıza mülkümüze oramıza buramıza bir şey ederse biz ne halt ederiz?” dediklerini düşünüyorsunuz değil mi?

Yok, değil… Belki o da var ama daha alt sıralardadır belki.

Öncelikli olarak çok daha önemli konulara yoğunlaşmışlardı.

Gençlerin ayrı yaşlıların ayrı sorunları vardı.

Yaşlılar Ayasofya’da toplanmışlardı son derece hayati bir konu üzerine tartışıyorlardı.

“Melekler erkek midir, dişi midir?”

Peder Stavros’un öncülüğünü yaptığı grup:

“Tabii ki erkektir, zaten kadın denen mahluk da erkeğin kaburga kemiğinden olmamış mıdır?” derken; Peder Haralambus’un başını çektiği grup da;

“Melekler kadındır, çünkü kadın doğurgandır kadın anadır…” tarzı bir şeyler söylemekteydi.

Bu iki gurubun kavgası yetmiyormuş gibi bir de sonradan ortaya çıkan Cüppeli Peder Kastırosmos adıyla maruf biri:

“Melekler cinsiyetsizdir, onlar üçüncü cins içinde yer alırlar; ayrıca cennetteki hurilerin memeleri taş gibidir, oraya giden erkeklere on bin huri verilecek hepsiyle de yedi gün yirmi dört saat hasbihal edilecek, sonra gene yedi yirmi dört yiyebileceğin açık büfe olacak ziftleneceksin ziftleneceksin ama doymayacaksın, sonra gene hurilerle hasbihal edeceksin, sonra gene ziftleneceksin bu böyle devam edecek…” diye yeni birtakım tezler getirmeye başlayınca tartışmalar iyice alevlendi.

Bunlar olurken gençlerde hipodromda konuşlanmışlardı.

Burada sık sık atlı araba yarışları yapılıyordu.

İki ezeli takım vardı, “Maviler” ve “Yeşiller”

Her iki takımın da çok fanatik taraftarları vardı.

Mavilerin en gözde yarışçısı Mario mu daha iyidir yoksa Yeşillerin Hastiryo mu daha iyidir konusunda çıkan kavgalarda ciddi yaralanmalar oluyordu.

Bir hafta Yeşiller başka bir hafta Maviler kazanıyordu ama o haliyle bitmiyordu.

İnsanlar bir dahaki yarışa kadar o yarışın yorumunu yapıyordu.

Şehrin çeşitli meydanlarında yorumcular taraftarlara konuşuyordu.

“Mario bu hafta çok formsuzdu doğrusu, ayrıca atları da belli ki uykusuz bırakmışlardı, yarışı göz göre göre verdiler…”

“Yeşillere bu hafta yeni bir kısrak gelmiş o kimmiş biliyor musunuz beş yıl önce harikalar yaratan hipodromda fırtınalar estiren Fırtınasyus’un yavrusu; yani bu yıl mavilerin işi çok zor…”

Sık sık Mavili ve Yeşilli fanatikler birbirlerine giriyor, kafalar yaralanıyor, gözler çıkıyordu.

Sultan Mehmet’in yeniçerileri içeri girdiği zaman, bunun farkında olup olmadıkları, hâlâ bu tartışmaları yapıp yapmadıkları konusunda bir bilgi henüz yok.

Ancak bu sadece bir örnek sanırım “kuşatma altında” olup da tehlikeyi yok sayarak umutsuzluktan uzak durmak isteyen toplumlar kendilerine oyalanacak bir şeyler bulurlar.

Basın özgürlüğü

 

Yasaklanan kitaplar

 

Umuda giden gemi

 

Düşünen

 

Kurbağa umudu

 

Şaşkın coğrafya

 

Korkuluk bile

 

Denizler ölmedi

 

Hırdellez

 

Yapay Zeka Çiftliği

 

Yapay zekâ bir insanın hayatını kurtarabilir mi?

Hayvanlar, insanlar yapay zekâya sahip olabilir mi?

Salih Görür genetik uzmanı bir bilim adamı, torunu Göz’ün hayatını kurtarır. Bunun için deneylerini bazı hayvanlar üzerinde yapar ve ortaya YAPAY ZEKÂ ÇİFTLİĞİ çıkar.

Böyle bir çiftlikte neler neler yaşanır?

Bu sır, kötü güçlerin eline geçerse ne olur?

Yapay zekâ mı insanı kontrol ediyor, insan mı yapay zekâyı?

YAPAY ZEKÂ ÇİFTLİĞİ’nin kapıları tüm ziyaretçilere açıktır, bu çiftlikteki maceralar okuyucuları ile heyecan kazanmaktadır.

SMİRNA YAYINLARINDAN ÇIKTI

TOPLUM MÜTEAHHİTLİĞİ

 

Sinema, en kısa tanımıyla kaydedilmiş görüntüleri kullanarak yapılan bir anlatım sanatıdır.

Edebiyatçı bunu kelimelerle, ressam renk ve lekelerle, müzisyen de seslerle yapar.

TV dizisi, sinema sanatının bir alt türüdür.

Komedi, aksiyon, korku, macera, dram, belgesel, müzikal, kısa film gibi Tv dizisi de bir türdür.

Süresi 60 dakikadan az olanlar kısa film sayılır, bunun üzeri uzun metrajdır.

Sitkom denen mekân güldürüleri 30 dakika civarındadır.

Tv dizileri ise 40-60 dakika arasında olur.

Bizdeki durum da başlangıçta bu şekildeydi.

Ancak RTÜK sonrası getirilen düşünmeden yapılan yönetmelikler sonucu iş şirazesinden çıktı.

Malum Tv kanallarının tek kaynağı program içine aldıkları reklamlardır.

“Şu kadar dakika içinde ancak bu kadar reklam alabilirsin” türünden bir madde olunca 60 dakikalık bir program içine alınacak reklama da bir sınır geliyor.

Bu kez daha fazla reklam için dizilerin sürelerinin artırılmasına gidildi.

Kanalın biri önce 70 dakikaya çıkardı bu aynı zamanda matematik olarak izlenme oranının (reyting) artmasına neden oldu.

Bu kez rakip kanal 80’e çıkartınca diğeri 90’a çıktı.

İş 180 dakikaya ulaştı, gün 24 saat olduğu için daha fazlası mümkün olmadı, gece yasından sonra diğer güne geçiliyordu çünkü.

İşin ta başında tehlikeyi fark eden senaryo yazarları “Yerli Dizi Yersiz Uzun” kampanyası başlatmışlar ve epey ses getirmişlerdi.

Onlara hak vermeyen yoktu, yapımcılar bile “Çok haklısınız biz de çok rahatsızız bu durumdan ama ne çare ki viran olası haneye gelecek ballı lokmalar” var diyorlar ve bir adım atmıyorlardı.

Bu çarpık durum dizilerin önce fiziksel, sonra da kimyasal yapısını bozdu.

Öncelikle sahnelerin uzamasına, gereksiz sahnelerin çıkmasına neden oldu, iş bir kekemenin fıkra anlatmasına döndü; izleyicinin izleme keyfi önce kaçtı sonra da deforme oldu.

Bir öykünün başlangıcı, gelişmesi ve sonucu olur ama öykü bir türlü bitmeyince işin kontrolü de iyice kaçtı.

Sonunda öykü tükenince bu defa “Acaba bu bölüm ne uydursak?” durumu çıktı.

Senaristler başlangıçta senaryoyu bir yere götürürken bu defa senaryo senaristi istediği yere götürmeye başladı.

Eşeğinin kontrolünü kaybeden Nasrettin Hoca’ya “Nereye?” diye sormuşlar o da “Eşeğin götürdüğü yere” demiş.

Bizim senaristler de senaryonun götürdüğü yere gidiyor.

Senaryolarda duygu sıçramaları, karakter sapmaları, bağışlanmaz mantık hatalarından geçilmiyor.

Önce başka ülkelerde yapılan dizilerden uyarlama yoluna gidildi, onlar başı sonu belli olan işlerdi yani bir süre “senaryo ne olacak?” sorunu yoktu.

Tabii o dizilerin süreleri normal insanlara göreydi, kısa sürede o işteki öykü bitiyor bu kez senaristler gene “Acep ne yazsak da durumu kurtarsak?” girdabına düşüyordu.

 

Elbette reyting almak için izleyicinin yumuşak karnını bulup o yönde öyküler yazılmaya başlandı. İş şiddet pornografisine dönüştü, izleyen farkında olmadan o şiddetten hoşlanmaya başladı; tıpkı uyuşturucu tutkunluğunda olduğu gibi o şiddet yetmeyince de şiddettin dozu her seferinde arttı ve artmaya devam ediyor.

Marjinal ilişkiler sanki hayatın doğal akışında olan sıradan olaylar gibi gelmeye başladı.

 

Sinema, toplum mühendisliği için çok etkin bir araçtır, bu bilinçli olarak yapılarak toplum egemenlerin istediği kıvama getirilir.

Örneğin sigara alışkanlığının bu kadar yaygın olmasının en önemli nedenlerinin başında bir dönemin rol model starlarının her filmde yerli yersiz içtikleri sigaralardır tabii sigara firmalarının o filmlerin sponsoru olduğu pek bilinmez.

Film izlerken kola içip patlamış mısır yeme alışkanlığı da sinema sayesinde dayatılmıştır, kolasız ve mısırsız film izlemek çok büyük ayıptır.

Sevgilisiyle konuşurken kullanacağı sözler, ona ne tür hediyeler alması gerektiği de bunlar tarafından belirlenir.

Erkeğin küçük kutu içindeki tektaş yüzükle sevgilisinin önünde diz çökerek yaptığı evlilik teklifi klişesi sinema yüzünden yerleşmiştir. Bu veya bunun çeşitlemesi olan bir şekilde yapılmayan evlilik teklifleri kesin ayrılık nedenidir.

Yani toplumu güzelce yoğurup, kulak memesi kıvamına geldiğinde istedikleri şekli verirler.

Bu rezil durum ayrı bir yazının konusudur ve ciddi biçimde irdelenmelidir.

Bizdeki durum ise kontrolsüz, bilinçsiz yapılan bir toplum mühendisliğidir aslında daha çok bir Laz müteahhit durumu vardır.

Toplumu istediğim kıvama getireyim diye bir niyet yoktur belki ama sonuç faciadır.

***

Varsayalım ki dizi senaristleri Bürümcük Hanım’la Sülün Bey ve “Öksürük Şurubu” adlı diziye başladılar.

Başlangıçta her şey güzel gitti konu her zaman tutan bir konuydu.

İki farklı kutupta olan Montegü ve Kapulet ailesinin çocukları Romeo ve Jülyet birbirlerine âşık olmuşlardır. Aileler bu duruma karşı çıksalar da aşk galip gelir ama bu durumda öykü biteceği için bir şekilde devam etme zorunluluğu olur.

Romeo ve Jülyet evlenir; ama bu defa Romeo’nun dedesi Jülyet’in anasına yeşillenmeye başlar, Jülyet’in anası hamile kalıp bir oğlan doğurur bu çocuk Jülyet’in kardeşi dolayısıyla Romeo’nun kayınbiraderidir ama çocuk aynı zamanda Romeo’nun amcası olur. Jülyet’in babası da Romeo’nun anasını hamile bırakır, çocuk Romeo’nun hem kardeşi hem de eniştesi olur.

Tam bu arada Hamlet gelir o da Jülyet’in eltisine yürümeye başlar.

Şimdi Hamlet’in bu senaryoyla ne ilgisi var diye düşünebilirsiniz, hiç ilgisi yok.

Ama senarist Bürümcük Hanım şu anda yıldızım parlıyor bu arada bir dizi daha çıkartayım diye “Sandık Tozu incisi” adlı bir diziye daha başlamıştır, ama yorgunluktan olsa gerek o hikayedeki Hamlet karakterini yanlışlıkta buraya sokmuştur daha da fenası buradaki Romeo da öteki diziye girmiştir.

Sonra Fuzuli diye bir karakter zuhur eder, aslında bu gerçek karakterdir ve diğer senarist Sülün Bey’in kayınçosudur bizimkine fena borç taktığından alacağının peşindedir, bir yandan senaryo yetiştirme telaşı bir yandan alacağının peşinde koşmak derken devreleri yanmış ve Fuzuli’yi farkında olmadan diziye sokmuştur, o da Romeo’nun babasına yürümeye başlamıştır.

Peki izleyici bu duruma ne demiştir?

Hiçbir şey dememiştir çünkü her gece 4-5 saat ekran karşısında bunca saçmalığı izleye izleye beyni dumura uğramış bu yüzden de bir şey fark etmemiştir.

Yani bu durumu Shakespeare gelse çözemez.

***

Sonuç olarak dizilerin yersiz uzatılması bundan dolayı izleyiciyi ekran başından kaçırmamak için senaryoların pornografik bir hale evrilmesi izleyeni de beğeni düzeyi düşmüş bir kitleye dönüştürmüştür.

İşte size kontrolsüz yapılan bir toplum mühendisliği daha doğrusu toplum müteahhitliği örneği, ama kim bilir belki de kontrollüdür!

Belki işi yapanlar farkında olmadan bir üst akıl tarafından yönetiliyordur.

BİR AFİŞİN ÖYKÜSÜ

 

Kadın haklarının sembol bir afişi vardır “We can do it- Yapabiliriz”. diyen “Perçinleyici Rose/ Rosie the Riveter” resmi.

Bu afişin ilginç de bir öyküsü vardır.

Naomi Parker Fraley 2.Dünya Savaşı sırasında bir fabrikada çalışmaya başladı; günün birinde fabrikaya gelen bir fotoğrafçı çalışan işçilerin fotoğraflarını çekti.

Bir dergide yayınlanan fotoğraflar grafik sanatçısı J. Howard Miller’in ilgisini çekti.

Bu fotoğraftan yola çıkarak o ünlü afişi tasarladı.

Afiş bir anda kadın haklarının ikonu haline geldi, ama Neomi Panker’in adı uzun süre bilinmedi.

 Ancak 1984 yılında, evli ve 5 çocuk annesi olan Geraldine Doyle bu afişteki kişinin kendi olduğunu iddia etti, çünkü o da bir zamanlar fabrikalarda çalışmıştı ve verdiği röportajlarla kamuoyunu uzun süre meşgul etti.

Neden sonra Naomi Parker Fraley’in afişteki gerçek kişi olduğu kanıtlandı.

96 yaşındayken de hayata veda etti.

Neomi 

Geraldine Doyle

Neomi Parker

Neomi Parker

FRANSIZ MÜLTECİLER

Varsayalım ki Fransa’da bir iç savaş çıktı…

Devrimden sonra rahat battı, bu Fransızlar kendilerine hırlaşmak için yeni bahaneler aradılar.

İlk kavga gastronomi alanında kendini gösterdi.

Fransız mutfağının ünlü şeflerinden Michel Troisgros, “Boeuf Bourguignon” yaparken yeni bir yöntem getirdi ve kırmızı şarap yerine beyaz şarap kullandı.

Diğer bir şef olan Yannick Alleno ise buna şiddetle karşı çıktı.

“Eski şehre yeni kural olmaz, beyaz kırmızının yerini tutmaz” sloganıyla bir manifesto yayınladı.

Ülke bir anda Michelciler ve Yannickciler olarak ikiye bölündü.

Buna “Şefler Savaşı” dönemi dendi.

Arnaud Donckele da önemli bir şefti ve uzmanlığı salyangoz üzerineydi o ikisine de karşı çıktı “Neticede dana eti, kırmızı koysan ne yazar beyaz koysan ne yazar? Bizim has yemeğimiz salyangozdur” diye bir manifesto da o yazdı.

Tam bu noktada feminist aktivist ve bir vegan olan Marlène Schiappa  “Dünya Barışı mutfakta başlar, hayvan katliamına son, ceset yemeyin; hayvanları sev, yiyenleri döv.” başlıklı aykırı bir manifesto ortaya attı, Eyfel önünde toplanan milyonlarca kişiye bunu okudu.

Bu dönem de “Manifestolar Çarpışması” olarak adlandırıldı.

Bu konuşmayı dinleyenler arasında ünlü aktirist İsabella Adjani de vardı ve bu manifestoya katıldığını açıkladı bu defa bir başka aktirist olan Vanessa Paradis onun tam tersi bir açıklama yaptı, sonra İsabella gelip Vanessa’nın saçını çekti, iki kadının arasını bulmaya çalışan yönetmen Luc Besson’un ise arada kaldığı için kafası kırıldı böylece sinema alemi de bu kavgaya bulaştı.

Yazarlar, ressamlar, müzisyenler derken bütün Fransız entelektüel çevresi topa girdi…

İşin içinde top olunca futbol dünyasının uzak kalması mümkün değildi tabii.

Bu tartışmaların nasıl oldu da futbol alanına sıçradığı kimse tarafından anlaşılamadı.

Neticede Paris Saint-Germain, Lyon, Marseille taraftarları birbirine girdi.

Sonra Jakobenler, Jirondenler, Hebertistler, Burjuvalar, Köylüler saklandıkları yerlerden ortaya çıktılar.

Devrimin başladığı Bastil Hapishanesi şimdi olmadığı için onun yerinde bulunan Bastil Alışveriş Merkezi basılarak yağmalandı.

Ardından başkanlık sarayı basıldı, Macron “Yahu nasıl oldu da bu aşamaya gelindi?” sorusunun yanıtını bulamadan alaşağı edildi.

Concorde Meydanı’na gene giyotin kuruldu ve herkes biri birinin kafasını kesmeye başladı, kan oluk oluk akıyordu, bu durumda kimsenin can güvencesi kalmamıştı.

Milyonlarca Fransız ülkelerini terk etme aşamasına geldi.

İyi de nereye gideceklerdi?

İçlerinden birinin aklına geldi.

Türkiye denen bir ülke varmış onlar her geleni hiç geri çevirmeden içeri alıyormuş.

Hatta onların bir başkanları varmış “Biz ensarız bize gelin” diye istemeyenleri bile kolundan tutup zorla getiriyormuş.

Çok misafir severlermiş, yüzleri tutmadığından gelen misafirlere “Yetti gayrı artık gidin” demezlermiş.

Yer verirlermiş, iş verirlermiş, sağlık, eğitim onlara bedavaymış, kendi halkına bir şey vermese de misafir diye öncelik hep onlardaymış, yani yemezler yedirir, giymezler giydirirlermiş.

Hatta onlara maaş bile bağlarlarmış.

Bunu duyan 5 milyon Fransız resmi 5 milyonu da kaçak yollardan Türkiye’ye ulaştı.

10 milyon Jean Piyer, Louis, Henri, Nicole ülkenin büyük şehirlerine yerleştirildi ve vatandaşlık verildi.

Eğitimli, liyakatli insanlardan oluştukları için köşe başlarındaki yerlere getirildiler, fazla köşe olmadığından da normal vatandaşlara hiç yer kalmadı.

 

Tabii Fransız mültecilerin durumu ülkede bazı tartışmalara da neden oldu.

Suriyeli Eyhem el Habib “Bu Fransız meselesine acil çözüm bulunmalı güzel ülkemizde ne işleri var, bizim ekmeğimiz bölünüyor yahu!” derken Afgan Abdülcabbar da “Bu Fransızları hemen geldikleri yere yallah diye postalasınlar bu yüzden güzel ülkemizin demogojofik, demorojofik, deromobokik; işte her ne boksa o yapısı bozulacak!” diye tepkisini gösterdi.

 

Daha önceden Suriyeli ve Afgan mültecilere karşı bir politika yürüten milliyetçi bir parti ise bu durum karşısında ne yapacağını bilemedi, genel başkanının beyin devreleri yandı ve “French Syndrom” teşhisi ile Bakırköy Mazhar Osman Ruh Sağlığı ve Sinir Hastalıkları Hastanesinde tedaviye alındı.

Peki ülkenin gerçek sahibi sıradan vatandaş bir şey demedi mi?

Dedi demesine ama onlar azınlıkta kaldıklarından sesleri davulcu yellenmesi gibi kaldı; kimse duymadı.

ÇEDES

“Çevreye duyarlı” diye başlayınca sanıyorsunuz ki yeşili seven, doğayı koruyan, Akbelen’e, Kazdağı’na sahip çıkan, zehir saçan, siyanür yayan sanayiye karşı bir gençlik yetiştirmeyi hedefleyen bir proje.

Burada “çevre” ifadesi bizim sazan gibi her söze inanan, kendini seküler olarak tanımlayan vatandaşımı kandırmak için uzatılan bir “havuç” aslında.

Daha önce de aynı sazanlığı göstererek ve “Yetmez ama evet” diyerek bugünlere gelmemizi sağlayan yol taşlarının döşenmesini alkışlamışlardı.

ÇEDES projesinin açılımı: “Çevreme duyarlıyım, değerlerime sahip çıkıyorum.”

Milli Eğitimin sinsi bir şekilde karanlığa boğulma sürecinde önemi bir adım.

Burada sahip çıkılan değerlerin hangi zihniyetin değerleri olduğu belli tabii ki.

Okullarda bugüne kadar öğretmenlik sertifikası olmayanlar ders veremiyorlardı.

Elbette bakanlık istediğine sertifika verebiliyordu; ama yeni sisteme göre artık bu zahmete katlanmaya gerek kalmıyor.

Artık istenen kişi rahatlıkla okullara girebiliyor…

İmamlar, vaizler, birtakım abiler, ablalar okullarda.

Evrim konusu zaten çoktan çıkmıştı müfredattan.

Onun yerine “yaradılış” bilimsel bir biçimde duhul oldu.

Çamurdan Âdem ile kaburga kemiği bu negatifliğin pozitif unsuru.

Sertifikasız öğretmenler çoğunluğu sağlayınca sertifikalılar dış kapının mandalı.

Yeşili sev evladım, her yeri yeşile boya, cüppe yeşil, takke yeşil, bayrak yeşil.

Değerlerine sahip çık…

Tarikat şeyhin her şeyin en doğrusunu bilir evladım ona itaat et, sözünden zinhar çıkma.

Onun sözleri dünyamız gibi dümdüzdür, dosdoğrudur.

Sakın ola “Ama niye öyle oluyor, bu çok saçma” türünden sorular sorup da hoca efendilerin zor duruma sokma.

Öyle gereksiz bilgilerle o güzel dimağını meşgul etme, şeyhin senin yerine düşünür, sen düşünürsen kafana zararlı fikirler üşüşür.

Senin işine yarayacak şeyleri öğren yeter…

Anan baban öldüğünde cenazesinde “Ne yapacağım?” diye düşünme, gel sana tatbiki olarak öğretelim.

Berkecan çocuğum sen gel buraya mevta gibi uzan, çocuklar siz de burada saf tutun…

Haydiii “Er kişiiii niyetineeee…”

Pelinsu ağlama yahu, anan baban gerçekten ölmedi daha bu provası, ama neticede kazık kakacak halleri yok bir gün gelecek nalları dikecekler işte biz o güne hazırlık yapıyoruz.

Kurban nasıl kesilir öğrenmeniz gerek, bak burada kurbanlık maketi var; Özgür evladım gel de kardeşlerine göster bakalım bir hayvan nasıl boğazlanır?

Önce ne yapıyorduk?

Önce hayvanın gözünü bir bezle bağlıyorduk, sonra ayaklarını sıkıca bağlıyoruz ki kaçmasın.

Kaçarsa maazallah işin yoksa düş beşine kovala.

Hele bir de büyükbaşsa hafazanallah!

Bütün emniyet birimleri, zabıta, itfaiye seferber olur tut tutabilirsen.

Sonra elinle hafif hafif boğazını okşuyorsun, bunu yaparken de tekbir getiriyorsun; sonra bıçağı aniden harst diye çekiyorsun, kanları fıııış diye fışkırıyor, hayvan da böğürmeye başlıyor.

Aaa Alper ne oldu yavrum niye bayıldın, aaa Begüm de bayılmış?

Emre niye kustun ulan Hidayet ağabeyinin üzerine?

Aaa Ayça da halıya çıkartmış, kızım kim temizleyecek şimdi orayı?

Çocuklar nedir bu haliniz, hiç mi “Testere” filmi izlemediniz yahu?

Şimdi bu kadarcık şeyden tırsarsanız yarın şeriat düzenine geçtiğimizde dindar ve kindar bir nesil olarak kafirleri nasıl keseceksiniz?

Neticede Çedes çok önemli bir projedir.

“Çeneni kapa, dizini kır otur, imama uy…”

 

KUSURSUZ CİNAYET

“Kusursuz cinayet var mıdır, yok mudur?” sorusu adli tıp uzmanlarına çok sorulan bir sorudur. Aslına bakarsanız cinayetin kendi zaten “kusurlu” bir eylemdir.

Bütün polisiye romanlarda, filmlerde işlenen cinayetleri olayın hafiyesi gelir kıldan, tüyden, bırakılan izlerden yola çıkarak veya birtakım akıl oyunlarıyla suçluyu yakalar.

Katilin kim olduğunun ortaya çıkması o cinayetin kusursuz olmadığının göstergesi midir acaba?

Peki Sabahattin Ali’den Uğur Mumcu’ya, Ahmet Taner Kışlalı’ya uzanan faili meçhullerde (aslında faili malum) katil bilinmesine rağmen ele geçmemesi cinayeti kusursuz yapar mı?

Depremlerde, maden kazalarındaki beceriksizlikler sonucu işlenen toplu cinayetlerin failleri “kusursuz cinayet” ödülüne hak kazanmış olabilirler mi?

 

Adli tıp uzmanı karikatürist Prof. Halis Dokgöz yeni çıkan KUSURSUZ CİNAYET kitabında bunun gibi konulara değiniyor. Sadece cinayet değil, birçok kriminal konuya hem uzman hem mizahçı kimliğiyle yaklaşınca ortaya teknik ifadelere boğulmamış, keyifle okunan bilgi veren yazılar çıkıyor.

Cinayetlerin aydınlatılmasında yer alan dedektif böcekler, seri katiller, yüz sene sonra uyandırılmak için kendini donduranlar, cinsel suçlar, akla zarar sendromlar epey öğretici bu gibi konulanda roman, senaryo yazanlar için de başucu kitabı olacak bir kaynak, senaryo deyince izlediği filmlerdeki vahim hataları hiç affetmemiş hemen yakalamış.

Halis Dokgöz’ün bu işi keyifle yazdığı belli devamını getirecek gibi.

 

Ancak bu kusursuz cinayetler konusunda şöyle bir durum da var.

Artık her santimde bir kamera olmasıyla “AĞABEY SİZİ İZLİYOR” ortamına çoktan geldik.

Bu durumun özel hayatın deşifre olma endişesi yanında olumlu bir yanı da var aslında.

Marketteki kasiyer, taksideki şoför katledilirken tüm ayrıntıların kaydedilmesi ortaya gerçek bir gerilim izlencesi çıkartıyor, tabii bizim hafiyelerin uzun uzun “katil kim?” araştırmasına gerek kalmıyor. Hafiyelik de yakında yok olacak mesleklerden biri olacak sanki.